Een taartje bakken is nog niet zo eenvoudig

Vanavond komen mijn ouders weer eten. Voor hen een fijn uitje, voor E en mij de mogelijkheid om voor hen een klein feestje te maken. De borrelhappen en het toetje zijn mijn taak. Daar kan niet veel aan fout gaan zou je zeggen.

Wel als je weet dat onze “contactadvertentie” 12 jaar geleden de volgende was; Vrouw die niet kan koken en goed alleen kan, zoekt man die goed kan zorgen en graag in de keuken staat.

Vol goede moed begin ik aan mijn citroen-merengue-taartje. Ingrediënten, weegschaal en mixer op het aanrecht. Met de mise-en-place op orde, kan het niet fout gaan, leerde ik van de zonen van E die allebei kok zijn.

En toch, ik vergeet de citroenschil te raspen die inmiddels in de vuilnisbak ligt en de eieren gooi ik met dooier en al in de kom in plaats te splitsen. Bij het maken van de vulling stolt het ei te vroeg waardoor ik een klonterige prutje in het pannetje zie.

Ik besluit een hulplijn uit te gooien en vraag F, de zoon van E. Na zijn heldere uitleg over de stollingstemperatuur van eieren zet ik opnieuw een pannetje op.

En inderdaad wordt de vulling nu mooi egaal en het smaakt ook nog eens lekker. Het eiwit is inmiddels geklopt, de gril kan aan.

De lol van het koken is er bij mij natuurlijk al lang af, de keuken is ontploft en ik vraag E of hij wil helpen. Ik voel dat ik iets uitbesteed, ik kan het eigenlijk best zelf, heb alleen geen zin meer. E is blij dat hij wat kan doen, hij zat al twee uur lijdzaam in de kamer mij aan te horen.

“Wat ruik ik?” zegt mijn zusje M die binnenkomt. We kijken in de oven en zien een walm van het taartje komen. Ik kijk naar de knoppen en zie dat de temperatuur op 220 gr staat, veel te hoog, hoe kan dat nou? “Ooh” zegt E “ik dacht dat de gril zo het beste werkte”. Ik haal het taartje uit de oven, net niet te zwart, hopelijk een beetje gaar.

We lachen erom. Eerder zouden we hier ruzie over gehad kunnen hebben. Ik te venijnig: “Waar bemoei je je ook mee?”. E die dan mokkig wegloopt en zegt “Zoek het zelf lekker uit”.

Ik voel tegenwoordig beter wat ik zelf doe en hoe dat uitwerkt op E. Als ik een taartje ga bakken en dus veel teveel mijn best doe, loopt het juist in de soep.

Onbewust en impliciet verwacht ik van E dat hij mij helpt, waar hij graag gevolg aan geeft. Want ja, hij wordt blij door voor mij te zorgen. Daar hebben wij elkaar immers op “uitgekozen”. En met het zorgen voor mij, gaat de stand van de gril een beetje te hoog. Waardoor we zo weer verstrikt zouden kunnen raken in onze negatieve dans bij het zien van de walm in de oven.

Ik zelf ga het de volgende keer in ieder geval helemaal anders doen. De lat hoeft niet zo hoog, goed is goed genoeg. Mijn ouders krijgen gewoon aardbeien met slagroom, het is immers al feest genoeg om samen te zijn!

Hoe dans jij met jouw partner? Wat heb jij te leren in plaats van te zeggen dat de ander het niet goed doet? Wat besteed jij graag uit waardoor je gedoe krijgt?