Ik hoopte zo de zee te horen.

Maar in plaats daarvan lig ik wakker van ronkende auto’s en knetterende brommertjes. De hele nacht dacht ik als in een mantra aan de woorden van mijn vader: “Waarom op vakantie gaan, als je zo fijn woont?” Hij heeft gelijk weet ik zeker na deze nacht. Zelfs met dubbele oordoppen lukt het mij niet om in slaap te komen. En E naast mij wel zo te horen, om nog gekker van te worden.

We hadden ons een luie vakantie voorgesteld, net als vorig jaar, veel lezen, wat snorkelen en zwemmen. De warme bries, de aangename temperatuur van het zeewater en alle tijd voor wat we maar willen. Het voelt zo luxe om vakantie te vieren op Bonaire, dus nu gaan mopperen over ons vakantiehuisje?

De recensies over het huisje waren veel belovend, nergens hadden we iets gelezen over het drukke verkeer en blijkbaar hadden we de schaal van het kaartje totaal verkeerd ingeschat, de boulevard en de hoofdweg van het eiland lagen in mijn beleving naast mijn hoofdkussen.
De jonge eigenaren hadden ons bij aankomst heel enthousiast verwelkomd met twee heerlijke koude biertjes en E had ’s nachts nergens last van gehad en vond de locatie eigenlijk wel prima. Lekker dichtbij de zee, in de buurt van restaurantjes, leuk wat reuring om ons heen.

Ik voelde paniek in mijn lijf bij het idee nog 11 dagen hier te “moeten” verblijven. Ik zag mijn vakantie in duigen vallen, de zo gewenste rust en stilte zat er voor mij op deze plek niet in. “Hoe ga ik nu voor mijzelf zorgen en hoe houd ik rekening met E en de eigenaren?” Het inmiddels aanwezige schuldgevoel maakte het voor mij heel ingewikkeld.

E was inderdaad niet blij met mijn gemopper, hij wilde de vakantie na een goede nacht beginnen met een ontbijtje en kopje koffie, zijn ereader lag al klaar op tafel. Helemaal geen behoefte om op zoek te gaan naar een ander onderkomen. Even weer die beklemming bij mij, ik neem een hap lucht en dan de duidelijke vraag,  “Ik wil graag naar een ander huisje, is het voor jou goed als ik tot vanmiddag op zoek ga naar iets anders? Ik zal het regelen met de eigenaren.” E toont gelukkig snel begrip en is akkoord, “tot 14 uur en dan gaan we vakantie houden”, zegt hij.

Snel de telefoon gepakt en met enige spanning bel ik de eigenaren. Ik vertel over mijn teleurstelling en mijn wens om hier samen goed uit te komen. Zij hebben immers gerekend op onze komst en de bijbehorende betaling. De eigenaar reageert wat verbaasd, maar geeft mij ook direct de ruimte om tot 14 uur iets anders te zoeken. Daarna zullen we echt moeten betalen.

Pfffff, was dat nou zo moeilijk?  Vragen wat ik werkelijk wil? Wat anderen ook van mij vinden? Blijkbaar is het niet mijn eerste beweging. Eerst even mopperen, dan kort hopen dat de ander iets voorstelt, om uiteindelijk het gewoon te vragen. De grootste kans te krijgen wat ik nodig heb! Ik ben altijd weer blij met dit inzicht, wat brengt het mij veel, al is soms even spannend en moet ik langs mijn schuldgevoel.

Een paar telefoontjes verder, een aantal vriendelijke mensen die direct meehelpen zoeken en twee uur later bekijken E en ik het spiksplinter nieuwe appartement van Sjaak op het meest stille plekje van Bonaire, Dreamz. En wat zal ik er dromen.

De woorden van mijn vader komen nog even terug in mijn gedachten als wij in de schaduw met de warme wind over onze huid aan de thee zitten met Hynry, de andere eigenaar. Nee, er zijn toch echt wel redenen om op vakantie te gaan.

“En tuurlijk pa, wil ik komende zomer weer graag een dagje op vakantie samen met jou, zwemmen in de Nieuwkoopse Plassen. Ik zal alleen de snorkel en duikbril dan wel thuis laten.”