Mijn perfecte oma

“Zet eens een paar foto’s van ma van vroeger op Facebook” zei mijn vader enthousiast, “ik ben benieuwd of er reacties komen”.
Zoals wel vaker zaten mijn ouders en ik te praten over het verleden, over de betekenis van hun geschiedenis op hun leven. Ik liet hen oude foto’s zien van Noorden, het geboortedorp van mijn moeder, die ik gevonden had op Facebook. Er was veel herkenning bij haar, nog meer oude verhalen kwamen boven.
Dus vanzelfsprekend plaatste ik een aantal foto’s…en kwam ik door een bijzondere ontmoeting een beetje dichter bij mijn overleden oma.

Want op die foto’s volgden een aantal reacties, “jouw oma was een enig mens”, en ‘mijn ouders waren goede vrienden van jouw opa en oma”.

Een onbekende Marian vertelde opgetogen dat ze als jong meisje bij mijn opa en oma had gewerkt als hulp in de huishouding. We appten wat heen en weer waarna zij mij uitnodigde om elkaar te zien, ze wilde mij graag iets geven, iets wat ze van mijn opa had gekregen na het overlijden van mijn oma.

Mijn lijf schrok, kriebels in mijn buik, euforisch, verhalen horen van iemand die mijn oma heeft gekend, iets krijgen wat van mijn oma is geweest? Ik voelde opwinding en spanning.

Ik heb mijn oma van moederskant nooit gekend, ik was 4 jaar oud toen zij overleed. Aan mijn andere oma en opa’s heb ik herinneringen, daar heb ik een gevoel bij, voel ik mij bij “thuis”, daar ben ik trots op, ben ik dankbaar voor dat zij mijn grootouders zijn. Door hen gekend te hebben lijkt het of ik mijzelf (en mijn ouders) beter begrijp.

Tuurlijk hebben mijn ouders over mijn oma verteld en ken ik haar van foto’s. Het beeld dat ik van haar heb gekregen is vanuit één perspectief, mijn moeder, haar eerste dochter. Dat het voor mijn moeder niet altijd duidelijk is geweest met haar, begrijp ik heel goed. Mijn oma was heel modern gekleed en rookte als één van de weinigen in het dorp. Bepaalde eigenschappen zijn voor een dochter lastig, maar vanuit een ander perspectief (zoals bijvoorbeeld de hulp die mij belde) zijn ze bijzonder en leuk. Wat de één opvallend gedrag noemt, noemt de ander flamboyant. Wat voor de één ongewoon is, is voor de ander origineel. Spreken we over tegendraads, of juist de tijd ver vooruit?

Marian ontving mij samen met haar broer met open armen. Ze vertelde hoe belangrijk de vriendschap van hun moeder met mijn oma was, hoe fijn het was bij hen te zijn, hoe lekker de roomboter en de eigengemaakte jam bij de lunch smaakten, hoe ze genoten had van het meerijden in de open sportwagen van mijn oma, hoe lief mijn opa en oma waren voor elkaar. Ze pakte een klein gouden klokje en gaf het mij. “Jouw opa heeft het mij gegeven na het overlijden van jouw oma. Zij wilde dat ik dit kreeg. Maar volgens mij doe ik jou er een groter plezier mee”. Met tranen in mijn ogen nam ik het aan. Al 47 jaar geleden is ze overleden, maar ze voelde heel dichtbij.

De tranen in mijn ogen van de liefde voor mijn oma en het gemis voor mijn moeder. Mijn perfecte oma en perfecte moeder, ik sluit ze allebei in mijn hart.

En als het klokje weer loopt, geef ik het aan mijn moeder, het past precies bij haar om de pols.

Hoe  zit het met jouw familiegeschiedenis? Welke patronen heb jij ontwikkeld vanuit die geschiedenis, en wil je ze verder verkennen omdat je soms vast loopt in jouw werk of relatie? Bel mij, dan kunnen we samen op weg om ook “jouw klokje” te laten lopen.