Blijven drijven

“We hebben een verjaardagscadeau voor je bedacht en we vertellen het alvast zodat je je kan verheugen” zeiden mijn zus en zwemmaatje D. afgelopen maand. Ik had mijn badmuts nog op, we hadden net een rondje gezwommen in de Maarsseveense Plas. “Je krijgt een uur zwemles van Sharon van Rouwendaal”. Opgetogen viel ik hen om hun nek, echt een cadeau voor mij, precies op het juiste moment gegeven.

September vijf jaar geleden begon voor mij een periode van veel verlies en verdriet. Mijn ouders overleden in een verpleeghuis, een half jaar later stapte mijn broer Et. uit het leven en zelf kreeg ik Long Covid. Het was veel, kort achter elkaar.

En toen moest ik een manier vinden om verder te gaan. Rouwen is hard werken, dat weet ik nu zeker. De verschillende ervaringen in de afgelopen jaren hebben mij daarin wijzer gemaakt.
Het verlies van mijn ouders en broer heb ik inmiddels redelijk kunnen aanvaarden met alle emoties die daar nog bij horen. Aan hun overlijden kan ik niets veranderen. We hebben hen samen een warm afscheid kunnen geven met mooie rituelen en het dagelijks leven vormt zich inmiddels om het gemis en de pijn heen.
Het rouwen om het verlies van mijn gezondheid voelt heel anders. Daarin zoek ik een weg tussen aanvaarden en het vinden van mogelijkheden tot verbetering, met wisselende emoties van machteloosheid en hoop, dankbaarheid en verdriet. Na zoveel jaar zit ik er nog middenin. En dit ziekzijn en verlies is moeilijker te delen met anderen, het is grillig en nog deels onverklaarbaar.

Nu, vijf jaar later, vind ik hier steeds beter mijn weg in en heb ik inmiddels veel geleerd. Ik voel beter wat ik werkelijk nodig heb en hoe ik wil leven. Ik neem mijn klachten en gevoelens serieus, al ga ik niet dood en kan ik ook nog veel. Ongevraagde adviezen leg ik naast me neer. Ik weet dat mijn immuun-, hormoon- en stresssysteem elkaar beïnvloeden. Ik erken dat er iets “kapot” is in mijn lijf. Ik kan medicijnen uitproberen en weer stoppen. Ik voel dat EMDR mij geholpen heeft bij het verwerken van nare ervaringen en ik kijk uit naar wat bokstherapie mij nog meer gaat brengen. Oestrogeenpleisters en progesteronpillen verbeteren in ieder geval mijn slaap. En een douchekrukje is ontzettend behulpzaam.

Toch heb ik nog een weg te gaan, want Long Covid beperkt mijn leven dagelijks, ook al is dat voor velen niet zichtbaar.

En sinds een maand heb ik meer hoop. De goede dagen worden beter.
Want wat is het heerlijk om weer de slappe lach te hebben met mijn zusje. Om weer een keer ontspannen wakker te worden zonder duf hoofd. En om afgelopen weekend zoveel pret te ervaren bij de zwemles van Sharon, wat een fantastisch gevoel om voorbij gezwommen te worden door zo’n fenomeen.

En zeg nou zelf: tweede worden achter een tweevoudig Olympisch kampioen is toch een prestatie die hoop geeft voor de toekomst?

12 reacties op "Blijven drijven"

Margit Vermeulen op 15 september 2025:

Hoi Ilse, wat een ontroerend stukje en wat heb je veel voor je kiezen (gehad). Knap hoe je stapje voor stapje verder gaat. Daar heb ik bewondering voor.
Als je nog eens zin hebt om elkaar te ontmoeten, ik sta ervoor open.
Veel lieve groeten, Margit

Werner op 13 september 2025:

Fijn je ook nog op deze wijze te leren kennen Ilse. Mooi geschreven.
En nu snap ik een beetje de diepte van jouw worsteling. Soms een kwestie van alle mogelijke zeilen bijzetten en inderdaad blijven drijven.
Bokstherapie deed je dat al?
Had je dat met kennis hierover mij af geraden?
Leuk je met een vrolijke badmuts te zien zwemmen😊 groet Werner

Marlou op 12 september 2025:

Wat een kracht!

Victor op 12 september 2025:

Wat fijn om te lezen dat er steeds meer kleur in je leven komt. En wat een mooi kado! Dank voor wat je voor mij en Anneke betekent hebt in de jaren voor Covid. Hopelijk komt er steeds weer wat moois bij voor je dat het leven de moeite waard maakt. Hartelijke groeten

Ria IJsakkers op 11 september 2025:

Wat een hartverwarmend cadeau van je zus en vriendin. Ontroerend te lezen dat je weer de slappe lach kunt hebben met je zusje.
En tussen alles door in wat je beschrijft ‘gewoon’ zo waardevol therapie be-drijven… Dat hebben wij de afgelopen drie jaar aan de lijve (en geest) mogen ervaren.
Ik begrijp nu nog beter wat je drijft en wat je tot zo’n prettige menselijke therapeute maakt!
Opdat er steeds weer goede dagen mogen zijn en komen.

Cathelijne Swarte op 11 september 2025:

Wat fijn dat er weer wat hoop is! En tweede achter Sharon, niet slecht!

Manja op 11 september 2025:

Hoi ilse
Wat kan je leven ineens veranderen.
En alles wat altijd vanzelfsprekend was ineens bijzonder zijn.
Ik heb zelf 6 jaar geleden PCS aan een ongeluk overgehouden. Inmiddels gaat het gelukkig veel beter met mij en ik ga nog steeds vooruit. Ik wens jou dat herstel ook toe en hoop dat je weer kan lachen en grappen maken , net als vroeger toen we samen werkten bij de molenzoom.
Liefs manja

Mirjam Rijnsburger (Darp) op 11 september 2025:

Jeetje Ilse, wat een heftige tijden heb jij achter de rug en zit jij ook nog middenin door de long covid die jou te pakken heeft gekregen. Van Edith had ik al wel eens gehoord dat jij dat had, maar als ik je verhaal dan lees realiseer ik me veel meer hoe heftig dat is. En waarschijnlijk kan ik me maar gedeeltelijk iets bij voorstellen, want is het nog beel erger dan ik me uberhaupt,als gezond persoon, kan voorstellen. Echt kut voor je! Maar wat een topzus heb je met dat fantastische kado. Echt gaaf! Die Sharon weet pas echt wat zwemmen is…..wat een topatleet.

Hoop dat de stijgende lijn omhoog zich doorzet Ilse! En wilde alleen even laten weten dat ik je blog indrukwekkend vond. Hoop dat het je goed gaat!

Veel groeten van Darp

Machteld/Hak op 11 september 2025:

Geweldig. In alle opzichten. ❤️

Eline Hofhuis op 11 september 2025:

Lieve Ilse, wat een mooie hoopvolle blog. Het is zoals je schrijft inderdaad niet aan je te merken dat je nog steeds dagelijks beperkt wordt door de long covid. Het is dat wij het weten. Je wordt beperkt maar laat je niet beperken en zoekt een weg die binnen jouw mogelijkheden past. In het dagelijks leven en ook tijdens die fantastische reizen die jullie maken. Liefs Eline

isabelle schotanus op 11 september 2025:

ha Ilse, wat een fijn blij bericht met ook heel erg verdrietig verlies erin. knap hoe je je volgers meeneemt in je verhaal en ook een troost om te lezen, liefs isabelle

Sjaak. (Bonaire) op 11 september 2025:

Zo zie je maar: volhouden is het motto!! Prachtig om te lezen. Hou vol Ilse, hou vol !!!!