De hommel

Het is lente. Het zonnetje schijnt en de tuin roept. Een beetje wieden, het oude hout verwijderen, snoeien. Ik blijk al snel niet de enige die uit een warm holletje is gekropen. Ik zie een hommel.

Wat loopt zij in een heerlijk rustig tempo. Die is net wakker denk ik. Ik leg mijn snoeischaar weg en ga zitten om eens goed te kijken.

Wonderlijk maar ik voel wat jaloersheid, “dit wil ik ook”!

In een vredig gangetje, pootje voor pootje, onverstoord over kleine blaadjes, over kleine oneffenheden. En als het dan wat moeilijker wordt, nog steeds kalm doorgaan, goed blijven voelen en houvast zoeken. Met op de achtergrond de bemoediging van een kraai.

Ik merk dat mijn ademhaling vertraagt en zie de hommel nog beter. Geleedpotig, nu snap ik het, ik zie het. Prachtige pootjes met kleine klauwtjes, fijntjes en zo sterk. Wie heeft dit bedacht, wie heeft dit gemaakt?

De minuscule bewegingen van haar voelsprieten ontgaan me niet, een kleine aanraking van iets en de hommel weet hoe zij ervoor staat en hoe ze verder kan. Onverschrokken, zachtjes vervolgt ze haar weg.

Haar kopje glanst maar ziet er ook wat angstaanjagend uit, zo donker, als een masker.

Ze heeft een bontjasje aan. Ze zal het niet koud hebben gehad deze winter. Ik zie mooie kleuren. Wat een warm oranje. Het zit op de pootjes, op haar lijfje. Daar is over nagedacht.

En op haar rug liggen twee vleugeltjes als een breekbaar scherm. Als ik nog wat beter kijk, zie ik een glinsterend netwerk van kleine adertjes.

Zo kijk ik nog wat minuten naar haar. Dit beeld ga ik vast houden. Vandaag ga ik verder met de tuin in hetzelfde tempo als de hommel. Niet alles hoeft in één dag af, morgen is er weer een dag. Op mijn gemakje rommel ik verder in de perken, ik zie en voel nu zoveel meer. Ik leef!

Soms is het fijn om snel en veel te kunnen, soms is vertragen en een beetje minder beter voor mij. Dank je wel lieve hommel voor deze wijze les, ik leer nog steeds. Voor jou zal ik dit jaar weer zorgen voor veel kleurrijke bloemen, blijf je een beetje in mijn buurt?