Een regenton vol tranen

Na de warme zomer van vorig jaar kochten E en ik een regenton. Ik wilde af van het schuldgevoel als ik toch de plantjes besproeide in die droogte.
Ik hou ook van de regen. Het kan mij niet hard genoeg kletteren, ik laat me er nooit door weerhouden om naar buiten te gaan. E daarentegen houdt van de zon en als de buienradar wat druppels voorspelt, blijft hij binnen. Wij kibbelen hier nog wel eens over. Ik vind dat E piept, hij vindt mij een ongelukszoeker. Zo ontstaat er nog wel eens een patstelling in wat we gaan doen.

Vanwege mijn nieuwe regenton kon ik nu helemaal niet meer wachten tot het ging regenen. En toen het zover was, vulde de ton zich in één dag met hemelwater en kon ik met veel voldoening alle potplanten, jonge stekjes en bloemetjes bewateren.

En opeens hoorde ik weer de woorden van mijn leermeester Wibe: “Als je jouw eigen tranen onvoldoende huilt, krijgen de bloemen van geluk te weinig water”.

Als oud-huisarts en nu als coach schrik ik niet snel van pijnlijke en verdrietige verhalen die mensen mij vertellen. Hoe vol een regenton ook is met “tranen uit de hemel”, vanuit mijn familiegeschiedenis heb ik geleerd om in alle rust bij mijn cliënten te kunnen blijven en hen te begeleiden in wat op dat moment dienend is.

Zelf had ik lange tijd geen regenton, die had ik niet nodig. Vanuit de overtuiging dat huilen mij niet verder helpt en mij alleen maar slachtoffer maakt, zette ik liever mijn schouders eronder en ging door. Ik kon verdriet wel alleen dragen.

In het begin van mijn relatie met E vielen wij ergens samen op het thema “regen en zon”. Ik was er voor hem na het overlijden van zijn vrouw, hij hielp mij in het vinden van de goede balans in werk en privé. “Ik liep met hem in de regen, hij trok mij naar buiten als de zon scheen.”

Ik weet nu dat het echt mijn eigen taak in het leven is om de juiste balans te vinden. Dat ik mij niet hoef te laten leiden door mijn loyaliteit aan mijn (voor)ouders, al voelt dat heel oncomfortabel.

Dat ik juist daardoor meer bijdraag aan het leren en leven van cliënten is waardevol.

En het is dus ook niet aan mij wat E met zijn tranen doet, als hij een eigen regenton wil, is er plek genoeg in onze tuin waar die kan staan.

2 reacties op "Een regenton vol tranen"

Inge Mazure op 11 mei 2020:

Lieve Ilse,
Dank. In mijn hart. Houd van jou en jouw verhalen.
Inge

Sjaak op 8 mei 2020:

In tegenstelling tot Ilse woon in een gebied dat niet echt volle rivieren of watervallen kent. De zee is eigenlijk onze bron van (zout-)water. Dus moeten we zoeken naar andere bronnen.

Daar heb ik bewust voor gekozen, hier is een regenbui zeldzaam. Voor mij prima want ik ben net als E, als ik één druppel voel zoek ik een schuilplaats. Desondanks hebben we geen regenton maar wel een opvangbak waar een ander soort ‘beregeningswater’ wordt opgevangen en gedistribueerd onder de planten. Heel plat gezegd kan ik mijn shit en het gezeik van anderen letterlijk dumpen, en zij ook.

Heerlijk bevrijdend om zelfs niet eens na te hoeven denken waar ik een tonnetje zou moeten plaatsen. Het enige waar ik me wat zorgen over maak zijn mijn traantjes van geluk,.. ik vang ze elke keer als ze rollen op en laat ze dan op de schouders van mijn dushi vallen. Zo zijn de planten in de tuin blij met biologisch water en kan ook mijn liefje zijn geluk niet op: voor de rest van zijn leven krijgt hij gelukswater, elke keer als het nodig of gewenst is.

Gr. Sjaak.