Het verhaal van het meisje en haar geheime kistje.

In het grote dierenbos zag ik eens een klein meisje. Met haar wapperende staartjes klom ze in de hoogste bomen de eekhoorn achterna. Samen met de snoek dook ze in de bosvijver, al was het water nog zo koud. Ze nodigde het roodborstje uit voor een kopje limonade en gezellig kletsend dronken ze uit haar nieuwe serviesje. En ’s avonds als het donker werd, huppelde ze naar huis en vertelde zij aan haar ouders over haar vriendjes en vriendinnetjes. Hoe ze gedanst en gezongen hadden in de zon.

De volgende dag rende ze weer vrolijk het bos in. Met haar kannetje limonade liep ze onbevangen naar de familie haas die al op haar zat te wachten. Hun koekjes waren nog warm en roken heerlijk. Zo zaten ze heel genoeglijk rond de boomstronk en iedereen die voorbij kwam dronk een kopje mee.

Tot plots het weer om sloeg. De lucht werd donker, de wind stak op, koude regendruppels vielen op het meisje. In de verte hoort zij de eerste donderslagen en ook onder haar stoeltje begint het te rommelen. Het meisje voelt in haar buik, het lijkt wel ongerust. Het gaat nog harder waaien en haar serviesje klettert van de stronk. De hazen zijn inmiddels gevlucht en ze is alleen in deze storm, wat is ze bang.
Zij pakt het lege kistje waar de koekjes inzaten en stopt haar serviesje erin. De harde wind probeert de deksel nog open te rukken, maar door de paniek is het meisje zo sterk geworden dat dat de wind niet lukt. Omdat de weg naar huis zo lang is, besluit het meisje haar kistje te verstoppen. Ze wil haar serviesje niet kwijt raken.

Thuis gekomen is ze nog zo geschrokken dat ze haar ouders niet vertelt over de verstopplek van haar geheime kistje.

Als de storm na een paar dagen is gaan liggen en de zon weer tevoorschijn komt, verwachten de ouders dat het meisje weer naar buiten gaat. En ook alle dieren in het bos staan op de uitkijk, zin om met haar te spelen en trek in een kopje limonade.

Maar het meisje komt niet meer. Ze is bang voor een nieuwe storm, dat ze weer alleen achterblijft en haar speelgoed wel door de wind meegenomen wordt.

Ze is apetrots dat ze zo slim was om haar serviesje te verstoppen. Het geheime kistje is op de beste verstopplek van de hele wereld, niemand zal het vinden.
Het is wel heel jammer dat ze er zelf ook niet mee kan spelen. Maar opgraven is veel te spannend, wat als het weer gaat waaien….

Recent ontmoette ik in mijn praktijk dit meisje, jaren na de storm. Ze voelde dat ze iets verloren was, maar wist niet meer wat. Ook anderen hadden het idee dat ze iets miste, maar zij konden natuurlijk niet weten dat het om haar geheime kistje ging. Het kleine meisje was het bos niet meer in geweest en na al die jaren vroeg ze mij dapper of ik wilde helpen zoeken. Ze wilde weer vrolijk en onbevangen kunnen dansen en zingen met haar vriendjes en vriendinnetjes.

Samen gingen we het bos in. Het meisje vond het reuze spannend en was ook verdrietig om wat ze verloren was door de storm.

Ik mag jou van haar vertellen dat ze haar geheime kistje weer gevonden heeft. Het lag nog exact waar ze het destijds verstopt had. En haar serviesje was ook nog precies zoals ze het erin had gedaan. Ze kan nu ieder die ze wil weer uitnodigen om samen limonade te drinken.

Het eerste kopje limonade dronk ik met haar, op de goede afloop en nog veel meer limonade-momentjes.

Herken jij je in dit meisje, ben jij ooit iets kwijt geraakt in een storm? Je bent van harte welkom in mijn praktijk, dan ga ik ook met jou op pad.