Klokken luiden en de Zwarte Nel, goed voor de relatie

E geniet van de wandeling naar de Dom op de stille zondagochtend. Met een paar andere klokkenluiders de stad wakker maken met daarna een koffietje in het museum.
Ik draai me liever nog even om na een heerlijke avond kaarten met mijn oud-huisgenoten, klaverjasclub “de Zwarte Nel”. Heel veel lachen, mooie discussies en zalig eten. Ieder zo een hobby.

Ik merk dat wij het samen goed hebben in onze relatie juist door ook apart onze eigen bezigheden te hebben. Zo de slappe lach hebben met deze vriendinnen is echt anders dan met E. De 30-jaar lange vriendschap is zo vertrouwd dat alles ter tafel kan komen, en dan ook eindeloos.
De techniek van het luiden en de verhalen achter de klokken in Utrecht vindt E weer boeiend. Iets waar hij bij mij weinig gehoor voor vindt, al doe ik nog zo mijn best, ik kan niet zo enthousiast worden als hij van het luiden van de Salvator.

Vanmiddag zijn we samen, geen afspraken, geen belangrijke zaken te doen. We zien wel wat we gaan doen, in ieder geval tijd voor elkaar. Soms is het makkelijk deze tijd te vinden, soms lastig door drukte van het werk of eigen besognes.

Van cliënten hoor ik regelmatig dat de aandacht makkelijk naar de kinderen of eigen hobby’s en werk verschuift als het niet even goed gaat in de relatie. De balans van samen en apart, verschuift langzaam naar weinig samen en alleen. De verbinding wordt broos, relatiewensen raken op de achtergrond, onvrede groeit verder.

Juist als het minder gaat in de relatie, maak meer tijd voor elkaar, waar vond je elkaar vroeger, wat bindt weer. Het klinkt zo simpel, maar hoe kan je elkaar weer vinden als niemand thuis is?

En als het niet lukt om je weer gelukkig te voelen, vraag dan hulp, dat is geen schande.

Volgende week fietst E in tien dagen naar Basel, ik mag thuis blijven, wat een geluk voor mij, dat samen en apart naast elkaar kunnen bestaan!