Springen in het diepe.

Mijn oudste broer A is over uit Canada waar hij al meer dan 30 jaar woont. We drinken eerst een kopje koffie bij onze ouders en gaan dan op pad, samen wandelen door ons herinneringen.
We beginnen op “het boerenpad” in het bos achter ons ouderlijk huis in Velp. Ik herinner mij nog goed dat ik daar in de brandnetels viel tijdens het leren fietsen en liefdevol en met veel gelach door mijn broers eruit gehaald werd. A vertelt over zijn vele wandelingetjes met broers en onze buurjongens Coen en Ward tijdens het uitlaten van de honden. Bovenop de Keijenberg benoemen we de verschillende routes die we namen bij het sleeën, met “de dodebaan” als favoriet van de hele buurt.

Verderop roeren we nog even in “de heksenput”. Waarom het gat in de grond zo heet, weten we niet meer, het zal onze kinderfantasie zijn geweest. Nog eens navragen bij de andere broers en zus.

En zo lopen we verder, vol verhalen, met heimwee naar de mooie oude tijd. Het is terugkeren naar vroeger en dan een beetje geromantiseerd. Vooral de vrolijke en ludieke momenten komen voorbij, de moeilijke en verdrietige geven we minder aandacht.

Zo schijnt het te werken, het verdriet willen we liever niet voelen, blijven we liever van weg, al zijn ze vaak van grote betekenis in ons latere leven. Juist het springen naar onze eigen plek, ten diepste weten hoe het was, wat het leven geeft en niet geeft, helpt om in het hier en nu ons verlangen te kunnen leven.

Aangekomen bij zwembad Beekhuizen worden we nog meer het kind van toen. Er wordt nu gebouwd, vrachtwagens en werklieden staan op “ons” toegangspad. We klimmen over de hekken en worden enthousiaster bij elk overgebleven herkenningspunt naar vroeger. We lopen langs de woning van badmeester Kuipers en horen weer zijn woorden: “familie Smit, er is een tijd van komen en een tijd van gaan en de tijd van gaan is nu gekomen”. We zien de resten van de springplanken en gele vuilnisbakken op het veldje. Het zwembad is één woestenij, overwoekerd met planten, het water is groen.

A en ik stappen op de startblokken, broer en zusje, samen en allebei met ons eigen verhaal. Wat denk jij, zijn wij gesprongen? Terug naar wat er was en niet was? We hebben immers nog een hele wandeling terug naar onze ouders, deze keer voor het avondeten.

Zou jij ook willen springen? Ik kan samen met jou teruggaan naar jouw geschiedenis, om van daaruit het leven met meer rust en vertrouwen te kunnen leven, zowel in relaties als in werk. Bel mij gerust, er is een lage en hoge springplank.