"Ik denk dat ik haar maar houd" - Ilse Smit - Praktijk voor coaching en relatietherapie

Zo komt hij vol energie de kamer binnen, terwijl hij lachend naar zijn vrouw kijkt. Zij glimlacht terug. Wat hebben zij allebei hard gewerkt aan zichzelf en hun relatie. Ik zie een blij en mooi stel. En toch is het ook heel spannend geweest.
In eerste plaats voor hen natuurlijk. Verstrikt in hun wedstrijd om gelijk te krijgen en het beter te weten dan de ander, maar eigenlijk zo machteloos, verdrietig en bang. Desondanks namen zij de dappere stap om in relatietherapie te gaan en gaven zij hun vertrouwen aan mij. En ik heb ze voorzichtig vastgepakt.

We ontrafelden hun negatieve interactie patroon waardoor hun onderlinge strijd kon stoppen. Er kwam ruimte om te voelen wat ze nodig hadden van elkaar.
We spraken ook over opa’s, over pijnlijke en beangstigende oorlogsverhalen, over schaamte en controle. Zij sprong als ervaring om opnieuw te vertrouwen en hij gaat weer de ring van zijn dierbare opa dragen.

Samen maakten zij een hele reis, waar ik begeleidde en getuige van mocht zijn.

Voor mij was het soms ook spannend, waar ga ik dieper op in, wat heeft waarde voor hen, doe ik goed genoeg? Te durven vertrouwen op mijn eigen ervaring, deskundigheid en intuïtie. Te voelen waar hun verhalen mijn geschiedenis raken en hoe ik hen van daaruit kan dienen.

Het is niet voor niets dat ik bovenstaand beeldje voor mezelf kocht. Ik weet hoe fijn het is te weten dat er handen zijn die mij willen vasthouden en in het rond laten zwieren, zonder dat ik zelf iets hoef te doen. Ook ik heb dat moeten leren.

Deze man en vrouw weten weer van vertrouwen, dat hij kan vasthouden wanneer zij erom vraagt, juist als zijzelf durft los te laten.

En nu “hij haar houdt” laat ik hen in volle overtuiging weer los.